ideaCLUP

KÖTÜ YÖNETİMİN DEONTOLOJİSİ

2012-02-01T15:23:00.000+02:00

KÖTÜ YÖNETİMİN DEONTOLOJİSİ Tarihin hemen her döneminde, kamu yönetimlerini eleştirenlerin temel hareket noktasında ya da eleştirilerin odağında, kötü yönetim (maladministration) olgusu bulunmaktadır. Bireyler, sivil toplum örgütleri, özel sektör ve diğer toplumsal aktörler, çeşitli nedenlerle kamu yönetiminden yakınmakta ve onun hakkında genellikle olumsuz düşünceler taşımaktadır. Kamu yönetimindeki en üst düzey yöneticiden, hiyerarşinin en altında yer alan memura kadar tüm çalışanlar, yapılan bu eleştirilerden nasiplerini almaktadırlar.Kamu yönetimi uygulamalarında görülen, adaletsizlik, mevzuatı uygulamada başarısızlık, yasa ve yönetmelikleri ihlal, gecikme, hata, yetkinin ve takdir yetkisinin kötüye kullanımı, nezaket eksikliği, baskı, görmezden gelme, ihmal, yetersiz araştırma ve soruşturma, taraf tutma, iletişim kopukluğu, kabalık, haksızlık, keyfilik, kibir, verimsizlik, ayrımcılık, dikkatsizlik gibi durumlar kötü yönetim olgusunu tanımlamada kullanılmaktadır. Kötü yönetim, yasaları çiğnemeyi, etik ilkeleri bir kenara atmayı, sonucu suç teşkil etmesine rağmen bazı davranışları meşru göstermeyi, sahtekârlığı, kayırmayı, ehil olmayan kişilere iş gördürmeyi, rüşvet ve iş karşılığı komisyon aldırmayı kapsamaktadır.(1)Bazı katı hiyerarşik yapılanmalarda özellikle ordu ve polis teşkilatı örneğinde sıkça rastlanılan bazı kötü yönetim uygulamalarından örnek verecek olursak, yönetici konumundaki kişi takdir hakkı ya da lüzumu üzerine bazı uygulamalarda bulunabilmekte ve bu uygulamaların sorgulanması hatta irdelenmesi, düşünülmesi bile “suç” olarak nitelenen kutsal bir olguya ve tabuya kolayca dönüşebilmektedir.Kıdem ve liyakat unsurlarının kavramsal olarak ne ifade ettiğini kısaca hatırlamak gerekir ki aşağıdaki açıklamalar zihnimizde tam anlamıyla ne anlatmak istediğimiz tam olarak anlaşılabilsin. Kıdem, özellikle askeri ve üniforma ile görev yapan pek çok sivil kurum ve kuruluşun temel taşı, geçmişi yüzyıllara dayanan bir ölçüdür. Kıdem ve liyakat çoğu kez birlikte anılır ve değerlendirilir. Aslında kıdem bir rütbede geçen fiili çalışma süresini, liyakat ise personelin çalışırken aldığı sicil, ödül, takdirname, eğitim ve öğretimle kazanılan bilgi, beceri davranışlar ile geçmiş hizmetlerinde almış olduğu cezalar, geçirdiği ve devam eden soruşturmaların niteliğine göre belirlenecek TERFİ YETERLİLİĞİNİ ifade eder. Hizmetin yürütülmesinde, amir memur, ast üst ilişkilerinde, yetki, görev ve sorumlulukların belirlenmesinde, hiyerarşi uygulamalarında rütbe, meslek dereceleri ve görev unvanları esas alınır. Üst rütbe, meslek derecesi ve görev unvanlarına atanabilmenin sözde ön koşulu ise KIDEM ve LİYAKAT’ tır.Bu sorunu örgüt içindeki huzursuzluğun kaynağı olarak irdeleyecek olursak. Somut veriler üzerinden, bu türden yöneticiler kalıp olarak az çok fark göstermekle birlikte aynı türden benzer uygulamalar sergilemektedirler. Şöyle ki yönetici yasa, tüzük, yönetmelik, tamim, genelge vb. resmi kurallar ile teamülleri hiçe sayarak sırf inisiyatif kullanma kılıfı ve taktir yetkisi gibi zorlama yorumlarla kıdem ve liyakat ölçütlerini hiçe sayarak tamamen keyfi uygulamalara gidebilmektedirler. Kötü yönetici genellikle kadrosunda yeteri kadar kıdemli ve liyakatli ehil kadrolar varken bazı nedenlerden dolayı bu türden kişilerin ilgili makamlarda yani şubelerde görevlendirilmesinden imtina ederler ve bu görevlerin daha alt rütbelerdeki astlar marifeti ile vekâleten yürütülmesini isterler.Bunun ana nedeni işinin ehli yetişmiş gerekli kıdem ve liyakate sahip görevin tevdi edilmesi gereken personele değil de vekâleten ast rütbedeki ehil olmayan kıdemsiz ve liyakatsiz personel eliyle iş ve hizmetlerin yürütülmesi mevzuu iyi niyetli olmayan ileriye dönük olarak planlanmış daha sonradan isteyeceği mevzuata uygun olmayan kirli ve usulsüz işlerin yaptırılmasında gösterilecek dinencin kırılması noktasında kendisine mutlak itaat ve kapıkulu zihniyeti ile her türlü usulsüzlüğe kolayca evet diyebilecek fırsat yoksulu, karaktersiz ve ahlaksız orta kademe yöneticisi tercihidir.Bu tercihler şüphesiz sadece bir birim için geçerli olmayacağından bu türden uygulamalar sonucunda birçok birim yukarıda açıklanan gerekçelerle doldurulacak, bunun doğal sonucu olarak ta elde birikmiş bulunan çok sayıda kıdemli ve liyakat ehli personele suya sabuna dokunulmayacak yerlerde sözde görevler uydurularak bu tür vatanperver ve iyi yetişmiş personel atıl halde sistemin işleyişini kötü yöneticinin aleyhine bozmayacak şekilde konfugüre edilerek usülsüzlük ve kötüye kullanımın boyutları inanılmaz derecede artarak devam edecektir. Hatta mümkünse bu tür liyakat kesbeden personel hizmet binasından uzakta eklenti sayılabileck bir binada ana binadan uzakta kötü niyetli yönetici tarafından ihdas edilen sözde mekanlarda tutularak dönen bir takım dolaplardan bi haber olması için gerekli zemin yaratılmış olacaktır ki, iş ve işlemler hakkında gerekli duyumlarda bulunulmasının önüne geçilebilsin. Kötü ve art niyetli yönetici kıdem ve liyakat sahibi orta öve üst kademe yöneticilerine yapılan zulüm bununla da kalmayacak, üç-beş metrekare yetersiz ve fiziken en kötü durumda bulunan odalar yer olarak gösterilecek,en eski ve hurda mefruşat ve malzemeler layık görülecek,daha önceden eş görev yapan ve atama nedeniyle başka bir ile giden yöneticinin kullandığı tüm imkanlar hizmet aracı dahi alınarak kıdem rütbe ve makamca çok küçük ehil olmayan vekaleten görevlendirilen personele verilerek sistematik baskı,taciz ve yıldırma zulmü ayyuka çıkararak tecrit ve işkencenin şiddetini arttıracaktır.Görevin gerektirdiği kıdem ve liyakatten uzak vekâleten göreve atanan personel ise rol çalmanın,makam ve mevki aparmanın,kendisinin gerçekten de mühim insan olduğu yanılsamasının vermiş olduğu yalancı hazzın doruklarında gezinirken kendisine tanınan bu pozitif ayrımcılığın farkında lığında olduğu için sahibine karşı son derece mutlak itaat içerisinde üstleneceği pis ve usulsüz işler için gerekli kıvama gelmiş olarak hazır olda verilecek her türlü usulsüz iş ve eylemi büyük bir iştahla yapmaya amade bir tarzda kitabına uydurmak için bin bir türlü hinliğin ve hainliğin ürkütücü borsa matematiğinin hesaplarını yapacaktır.Kötü yönetici sadece bununla yetinmeyecektir şüphesiz. Kendi insiyatifi ile usülsüz olarak şekillendirdiği ve oluşturduğu sözde ekibiyle sürekli yakın temas içinde bulunarak negatif dayanışmasının birlik ve beraberliği için sürekli toplantılar yemekler vb. etkinlikler düzenleyerek sistemin dışına attığı gerçekten işinin ehli olan,gerekli kıdem ve liyatı kesbetmiş yüksek seciye,karakter ve vatan sevgisiyle bezenmiş personele ise bu tür halkanın dışında tutarak mesaj verecek ve sistematik olarak itibarsızlaştırma operasyonlarını da başarıyla yöneterek tüm örgüte bu durumu örtülü olarak ileterek, adeta “Benim adamım bunlar,diğerlerini kale almayın” diyerek hiyararşik yapıya tecavüz edecek ve tüm örgüte sonradan giderilmesi ve telafisi çok zor fitne tohumlarını maharetle serpecektir.Örgütün tüm yapısı bu mesajı çok iyi algılayacagından sitematik olarak dışlanmış ve itibarsızlaştırılmış orta ve üst kademe yöneticisi konumundaki liyakatli personel her türlü görev ifasında son derece zorlanacak ve ehil olmayan mevcut durumda ve ileride işlenebileck her türlü pis işlerin azad kabul etmez köleleri olarak vasıflandırılabilecek astlar ise bu ortamdan yeteri kadar istifade ederek son derece şımarmış olarak pervasızca hareket ederek örgüt hiyerarşisini tepetaklak getirecek şekilde hal ve davranış sergilemeye başlayacaklardır ki işte bahse konu örgüt için kaçınılmaz sonun geldiği başlangıç ta işte budur.Kötü yönetici ise bununla yetinmeyerek usulsüz ve kirli iş ve işlemlerini kitabına uydurarak yapılmasını, kesinlikle geride iz ve emare bırakılmaması için son derece titiz ve dikkatli olunması konusunda sürekli hatırlatmalarda bulunacak, bu kişiler içinde yapılan işlerle ilgili tereddüdü olan ve iyi niyetle, ileride başıma iş alabiliriyim düşüncesiyle belge ve evrak üzerinde hassas olan ve mesajı alamayan safdillerde bu süreçte yine kurban olarak seçilecek ve AVANAK ve SALAK olmakla itham edilerek görev yerleri değiştirilerek etkisizleştirilmişler kervanına katılacaklardır. Bu arada mutlak itaat içerisinde bulunan kötü yöneticiye yandaş ve karaktersiz ,yalaka güruhu yönetici durumunda icat edilmiş,kendilerine her türlü teamüle karşı usülsüz görev ve yetki verilmiş olanlar ise doğal olarak kötü yönetici tarafından yine teamüllere aykırı ve usulsüz olarak her dönem cömertçe nemalandırılacaktır ki negatif dayanışmanın küçük meyveleri olarak kendilerine döndüklerini gördükçe gemiyi iyice azıya alacaklar ve örgütteki ayrışma, kin ve nefret tohumları tahmin bile edilemeyecek boyutlara ulaşacaktır. Kötü yönetici eğer herhangi bir nedenden dolayı başka bir birime veya merkeze alınırsa yeni gelen yöneticiye mükemmel bir sistem kurduğunu bu (saadet) çarkını bozmaması gerektiği hususunda aşırı ısrarcı olacağı gibi aradan zaman geçmesine rağmen elini ayağını eski kadrosundan çekmeyerek her fiili durumda müdahale hakkının kendi uhdesinde saklı olduğu gibi bir densizlik ve pervasızlık cesaretini gösterecektir. Bunu sırf geriye dönük hesapların bozulabileceği ve yaptığı usulsüzlüğün doğru kişiler tarafından deşifre edileceği korkusundan başka ne olabilir ki? Bu durum da en azından yeni yöneticinin zekâsına hakaret olarak algılanabilecekken ve başkasının iradesine ipotek konulmasının ne anlama geldiğini idrakten vareste bir durum olduğunu bile bile… Sözün özü olarak diyebiliriz ki; Meslek yaşamındaki rekabet, çıkarsal dostluklar, mevki-makam saygınlığı, sürekli aranan kişi olmak, yapay ilişkiler… Tüm bunlar geride kalacak kendinizi gerçeklerle yüz yüze bulacak, kendinizi daha yakından tanımaya çalışacaksınız. Ve buradan kimin dost olduğunu daha rahat göreceksiniz. Nihayet, KRAL ÇIPLAKTIR. Hani o söz var ya onu sıkça söyleyeceksiniz: “kim olduğun önemli değil, arkanızda kimin olduğu önemlidir.” Sevgi,saygı,samimiyet,yardımlaşma,dayanışma,paylaşma olarak nitelendirilen toplumsal ortak paydaların törpülendiği,bencillik yanında diplomasi ve politik olmanın ön plana geçtiği bir arenanın bizi beklediğini çok geç anlamanın vermiş olduğu küskünlük ve kızgınlıkla en verimli yaşam anlarımızın elimizden kayıp gittiğine tanık olduk.

Mevzuyu bilimsel ortamdan alarak pratik örneklerle somut hale getirmeye gerek olmadığını düşünerek sizlerin basiret ve vicdanlarına havale etmeyi uygun buluyorum. Derinler her şeyi kaydediyor, hesaplaşma keskin olacak. Esen ve dostça kalınız değerli meslektaşlarım.(1)KAYNAK: Doç. Dr. Musa EKEN Yrd. Doç. Dr. Ferruh TUZCUOĞLU Sakarya Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi

GÜCE TAPINMA

2011-09-22T15:36:00.003+03:00

Psikologlar ve toplumbilimciler, 'güce tapınmaktan' kaynaklanan bu durumu 'Stockholm Sendromu' olarak adlandırdılar. Vardıkları sonuca göre, uzun süre baskı altında yaşayan ve şiddet gören birey, zamanla bu durumu kanıksıyor... 'Gücü' kutsuyor ve o gücü uygulayanın tutsağı haline geliyor. Gustav Flodberg, savını tam da bu noktadan başlatıyordu. Ona göre, "Stockholm Sendromu" toplumlarda da görülüyor. Üstelik bu kuramın belirtilerine Yunan mitolojisindeki tanrılar savaşında da rastlamak mümkün.

Almanya'da Hitler'in iktidara gelmesinde 'güce tapınmanın' etkisi var. Birçok diktatör, bu yüzden halkın desteğini de alarak uzun süre iktidarda kalabildi.Ancak bu sendrom, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra belirgin olarak ortaya çıktı. Günümüzde de ülkelerindeki sosyal ve ekonomik sorunları çözemeyen iktidarlar, demokrasi geleneklerini boş vererek kolaylıkla 'otoriter'liğe yöneliyor.

'Kurtarıcı' arayışındaki kitleler de onların peşinden sürükleniyor. Baskı altındaki toplumlar, bir süre sonra baskıyı uygulayanın üstünlüğüne inanıyor ve ona bağlanıyor. Dış dünyadan soyutlanan birey, kendisini çekip çevirecek 'otoriter lider' arıyor. 'Stockholm Sendromu'nun izlerini, günlük yaşamda, dinin ve tarikatların baskısı altındaki toplumlarda, savaş esirlerinde, cinsel tacize ve aile içinde şiddete uğrayanlarda da görmek mümkün.

Katılırsınız, katılmazsınız Gustav Flodberg böyle diyor..."

BABİL KULESİ

2011-02-07T15:27:00.003+02:00

1 Başlangıçta dünyadaki bütün insanlar aynı dili konuşur, aynı sözleri kullanırlardı. 2 Doğuya göçerlerken Şinar bölgesinde bir ova bulup oraya yerleştiler. 3 Birbirlerine, "Gelin, tuğla yapıp iyice pişirelim" dediler. Taş yerine tuğla, harç yerine zift kullandılar. 4 Sonra, "Kendimize bir kent kuralım" dediler, "Göklere erişecek bir kule dikip ün salalım. Böylece yeryüzüne dağılmayız." 5 RAB insanların yaptığı kentle kuleyi görmek için aşağıya indi. 6 "Tek bir halk olup aynı dili konuşarak bunu yapmaya başladıklarına göre, düşündüklerini gerçekleştirecek, hiçbir engel tanımayacaklar" dedi, 7 "Gelin, aşağı inip dillerini karıştıralım ki, birbirlerini anlamasınlar." 8 Böylece RAB onları yeryüzüne dağıtarak kentin yapımını durdurdu. 9 Bu nedenle kente Babil adı verildi. Çünkü RAB bütün insanların dilini orada karıştırmış ve onları yeryüzünün dört bucağına dağıtmıştı. (Tekvin 11 1-9)

İNSANI TANIMAK

2011-01-24T23:02:00.001+02:00

İnsanı tanımak, bilmek güç iş. İnsanı, yani insanoğlunun düşünce, duygu ve davranışlarını...

Doğru'yu yanlış'ı, iyi'yi kötü'yü tanımadan, dolayısıyla hangi düşüncenin doğru veya yanlış, hangi duygu ve davranışın iyi veya kötü olduğunu kavramadan insanı nasıl tanıyacağız?

Mantık aletini kullanacak insanın duygularını hakkıyla tanımadan, deneyimlemeden, doğruların ve yanlışların dünyası, acaba bize insanı ne kadar öğretebilir, ne kadar tanıtabilir? Bu sanatın uzağında kalan öfkenin, kinin, intikamın, hased ve kıskançlığın veya aşk, arzu, muhabbet, ferah, neşe ve sevincin dünyasını?..

SONUÇ

2010-10-11T10:34:00.002+03:00

Hayatınızı salt mesleğinize ve çalışmaya, sadece kendiniz adına değil, tanıdık tanımadık herkes adına anlamaya vakfeden, bunun için birçok şeyden vazgeçen, ağır bedeller ödemekten kaçınmayan bir insan olabilirsiniz. Ama muktedirlere kafa tutabilecek cesareti gösterdiğiniz an kara listeye alınacağınızı bilin. Ve onların korkutma sindirme yolları, çoğunluğun dile getirmeye ürktüğü acı gerçekleri kütür kütür söyleme cesaretinizi kıramadığı için cezalandırılacağınızı da bilin. En zayıf noktanızdan vurulacaksınız; yüreğinde bir parça sevgi ışığı yakabilmek için didindiğiniz insanlar üzerinize saldırtılacak. Bizzat evlâtlarınıza parçalatacaklar sizi. Ve siz alnınızda patlayan yumurtadan çok, bunu eğlence gibi algılayacak kadar sevgisizleşmiş insanları görüp kahrolacaksınız.

SIFIR

2010-09-21T11:03:00.001+03:00

Bedenimiz, ruhumuz, bir yerlerde mahzun, soluksuz kalırken rollerimizle avunarak tükettiğimiz hayatların çoğu kez farkında bile değilizdir. Farkında olsak da rollerimizle var olmak daha çekici gelir. Rollerimiz olmadan kendimizi tanımlayacak tümce bulmakta güçlük çekeriz. Prof. Dr. Üstün Dökmen, TRT’de yaptığı “Küçük Şeyler” programlarının birinde Çinli bir bilgeden güzel bir yaklaşım aktarmıştı. Çinli bilge şöyle diyor:

“Doğduğun zaman sadeci 1’sin. Büyüdükçe 1’in yanına sıfırlar eklersin. Diplomaların, unvanların, rozetlerin olur. Evlerin, arabaların olur. Bunların her biri sıfırdır, ama1’in sağına konuldukça senin değerin artar. Ancak bütün bu sıfırların değeri sen hayatta olduğun sürece vardır. Sen öldün, 1 gitti. Sıfırların hiçbir anlamı kalmadı....” Ne hoş değil mi?

İYİ VE KÖTÜ

2010-07-06T17:46:00.001+03:00

Simyacının meşhur yazarı
Paulo Coelho'dan nefis bir hikaye …

Leonardo da Vinci;
'Son Aksam Yemeği'
isimli resmini yapmayı düşündüğünde
büyük bir güçlükle karşılaştı...

İyi'yi İsa'nın bedeninde,

Kötü'yü de İsa'nın
arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde
ona ihanet etmeye karar veren
Yahuda'nın bedeninde

tasvir etmek zorundaydı...

Resmi yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak
kullanabileceğ i birilerini aramaya başladı.

Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında,
korodakilerden birinin İsa tasvirine çok
uyduğunu fark etti.

Onu poz vermesi için atölyesine davet etti,
sayısız taslak ve eskiz çizdi.
Aradan 3 yıl geçti. 'Son Akşam Yemeği' neredeyse
tamamlanmıştı,

ancak Leonardo da Vinci henüz Yahuda için
kullanacağı modeli bulamamıştı....

Leonardo'nun çalıştığı kilisenin kardinali,
resmi bir an önce bitirmesi için ressamı
sıkıştırmaya başladı.

Günlerce aradıktan sonra Leonardo;
vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu.
Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden
geçmiş bir durumda kaldırım kenarına yığılmıştı.

Leonardo; yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye
taşımalarını söyledi.
Cünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı.
Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler.

Zavallı,başına gelenleri anlamamıştı.
Leonardo adamın yüzünde görülen
inançsızlığı,
günahı,
bencilliği
resme geçiriyordu.. .
Leonardo işini bitirdiğinde,
o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan
berduş;
gözlerini açtı ve
bu harika duvar resmini gördü.

Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle
şöyle dedi:

'Ben bu resmi daha önce gördüm...'

'Ne zaman?'
diye sordu Leonardo da Vinci,
o da şaşırmıştı..

'Üç yıl önce' dedi adam..
'Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce...

O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum.
Pek çok hayalim vardı.
Bir ressam beni İsa'nın yüzü için
modellik yapmak üzere davet etmişti...'

İyi ve Kötü'nün yüzü aynıdır...
Her şey insanın yoluna
ne zaman çıktıklarına bağlıdır...

Paulo Coelho

FAHRENHEİT 451

2010-01-28T10:30:00.001+02:00

İtfaiyenin görevi, kitap gizlediği ihbar edilen evleri yakmaktır. Montag işine bağlı biridir; ancak bir görevde bütün hayatı değişir. İhbar üzerine bir adının evini basarlar. Montag kütüphaneyi devirip yakmaya hazırlanırken bir kitap, kanat çırparak ellerine iner. Titreyen belli belirsiz ışıkta ak bir sayfa tüy gibi açılır. Montag o telaş içinde tek bir satır okuyabilir: “Öğle sonu güneşinde zaman uykuya dalmıştı”. Bu satır, kızgın çelikle dağlanmış gibi yanar beyninde… Kitabı korkuyla göğsüne saklar. Ev sahibi kadın, kitaplarıyla birlikte yanmayı tercih eder ve gazyağına kibriti kendi çalar. Evine dönen Montag olayı karısına şöyle anlatır: “Bu kadının evle birlikte yanmayı göze alması için bu kitaplarda bir şey olmalı; bizim hayal edemediğimiz bir şey…” Montag, bütün gece aklında o yangını söndürmeye çalışır.
* * *
Sonra montagın yangından kaçırdığı kitabı okuduğunu gören eşi ihbar eder “kitap okuyan” Montag’ı… O da kaçar ve bir direniş örgütüne katılır. Örgüt, ormandaki ırmağın kıyısında eski bir demiryolu istasyonunda gizlenmektedir. Yazarlar, bilginler, kitapların yok edilmesine karşı direnişe geçmişlerdir. Buldukları yöntem muhteşemdir. Her bir örgüt üyesi, insanlık tarihinin önemli bir eserini ezberler. Örgüt, hangi kitabın kimin hafızasında olduğunu bilir ve baskı dönemi bitinceye kadar unutulmaması için bu “kitap – adamları korur. Her adam bir kitaptır artık; her kitap bir adamdadır. Baskının en yoğunlaştığı dönemde bile insanoğlunun direniş gücü, yazının mirasını korumaya yeter.

(ray bradbury / fahrenheit 451)

TAHAMMÜL MÜLKÜ...

2009-12-16T23:50:00.001+02:00

Taşa tutulmanın gündelik olay haline geldiği bir toplumda, ikisinden birini seçmek zorunda kalsaydınız, taşlayan mı yoksa taşlanan mı olmak daha az acıtırdı canınızı?
Yazıp çizmek ve benzeri hayata tutunma yollarından birini kendine yol edinmiş de ter döküyorsan, günün birinde olanca kırılganlığınla maruz kalabileceğin hoyrat yumurtalara da hazırlıklı olmak gerekiyor.
Mızrağın ucundaki kral kafasına bakıp, "bu mızrak size pek yakışmış Kral bey" diyebilen sıradan insanın, nasıl bu kadar yabancılaşmış olduğunu sorgulamak da sanatçının işidir. Darp edilmiş insana kol kanat gerip yarasını sarmak yerine birkaç adım arkasından yürüyüp alay edebilen, melek yüzlü ve zebani yürekli insanları anlayabilmek de...

SAĞLIK OLSUN

2009-09-24T13:35:00.002+03:00

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama
Yarım saat erkene kurulsun saatin.
Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin..
Pencerini aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin...
Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin...
Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin.
Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart,
Çek kızarmış ekmek kokusunu içine,
Bak güzelim kahvaltının keyfine.
Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis,
Önce sana güzel gelsin aynadaki siluetin..
Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse, aydınlık bir gün dile.
Sonra koş git işine, dünden, önceki günden,
Hatta daha da eskiden yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla,
Ohhh şöyle bir hafifle
Bir güzel kahve ısmarla kendine,
seni mutlu eden sesi duymak için "alo "de
Hiç işin olmasada öğle üzeri dışarı çık
Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa...
Yürü, yürürken sağa sola bak, öylesine değil, görerek bak
Çiçek görürsen kokla ,köpek görürsen okşa ,
çocuk görürsen yanağından makas al.
Sonra,şöyle bir düşün, kimler sana yol açtı,
sen çok dar da iken kimler seni ferahlattı,
hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler kapını tıklattı?
Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?
Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara
Hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor..
Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak,
yüzünde güller açtıracak.

Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun..
Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun..
Saklama tabakları, bardakları misafire
Sizden ala misafir mi var bu dünyada
Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil,
vazife yapar gibi hiç değil,
Şöyle keyife keyif katar gibi, lezzete lezzet katar gibi,
eksik bıraktıklarını tamamlar gibi tadına var akşamının..
Gece evinde, dostların olsun
Sohbetin yemeğin, kahkahan olsun..

Arkadaşım,
hayat bu daha ne olsun?
Ama en önce ve illa ki sağlık olsun!
Can Yücel

KOKTEYL ÜZERİNE

2009-09-10T22:56:00.002+03:00

Kokteyl denen hadise, bütün tarih boyunca icat edilmiş en pespaye sosyalleşme türüdür. İşlenen cinayetler kanıtlanamayacak türdendir; sözden bıçaklar uçuşur göbekler arasında, iki gülümseme arası karna girer kurşunlar. Eşantiyonlaşan ruhların değiş tokuş ettikleri "prezantabl" yüzler, küçük köftelerle birlikte ağızda eriyiverirler. Kokteylin en kötü yanı değildir, yalanın en dibine vurmuş samimiyetler, samimiyetsizliğin en dibine vurmuş sevgi gösterileri, yıvış yıvış selamlaşmalar. Kokteylin en düşük yanı, bir türlü birinde duramayan, zavallı bir telaşla fıldır fıldırlaşan o gözler... Tam sizinle konuşurken "Acaba daha ‘enteresan’, daha ‘mühim’ biriyle karşılaşır mıyım?" diye aranan gözler, aslında her kırpışmalarında sizi "önemsiz" ilan etmekteler.

Kokteylde herkes bir diğerini kendi figüranı yapmak ister!

Gövdeler o ‘mühim’ birilerine zavallıca sokulmaya çalıştıkça en yalnız halini alır eller. Zaten ellerin bu müşkül vaziyetini teselli etmek için vardır o küçük köfteler, küçük börekler ve bütün o küçük şeyler. Düşüp sigara küllerine karışır karşılığını bulamayan gülümsemeler, tam ortasında terk edilip gidilen cümleler... Normal kişiler bu "100 metre engelli" ruh koşusunda daha ilk dönemeçte can verip giderler... Onlar eve gidip bir daha insan içine çıkmama yemini edecek, ruhlarının "dizaynında" temel bir problem olduğunu düşünecektirler...

NESİN SEN?

2009-09-07T22:52:00.001+03:00

Sürtünüyorsunuz her gün, kösnül bedenleriniz, mukayeseye köle olmuş süzüşleriniz, başkasının artığı gevişlik kelimeleriniz, özentili ödünç zevkleriniz, dipsiz çapsız iştahlarınız, kuyrukta bekleyen şımarık sıkıntılarınız, sale, damping, eşantiyon, promosyon kollayan açlığınız, üste tırmanan aşağı yuvarlanan gözleriniz, zamansız sırıtkanlıklarınızla dip dibe yaşıyorsunuz.

Ev adını verdiğiniz; kapısını sizden başka açanı olmayan, küçük gövdenizin devasa bekçisi, muhkem kalelerinizde geniş ama iç sıkıcı hayatlarınızla dip dibe çürüyorsunuz. Yolda, asansörde, otobüste, iş merkezlerinde, cafelerde, kaldırımlarda birbirinize bakarak ama görmeden, yan yana iki hayatın arasına üç dağ, beş ova, yedi vadi sığdırarak yuvarlanıyorsunuz. Yaşam merkezi adı altında pazarlanan devasa kutucuklara kaldırılmış kuklalar gibi çürüyorsunuz.

Merhametiniz kibir, öfkeniz güç gösterisi, dobralığınız kinaye, nezaketiniz çıkar, beğeniniz caka, iyiliğiniz yatırım, anlayışınız tav, sevginiz enaniyet, suretiniz imaj kokuyor. Siz, kapitalizmin imaj çalışmasından öte nesiniz?

GERÇEK BİR DOST

2009-08-24T22:16:00.002+03:00

ANTONİ VALENTİNO
Çağdaş fikir akımları yaratacak kadar tecessüs etmiş bir zeka ve aynı zamanda tam bir gönül insanı, gerçek bir dost ve arkadaş herşeyden önce İNSAN.

İÇİMİZDEN BİRİ...

SENİ ÇOK SEVİYORUZ DOSTUM.İYİ Kİ VARSIN...

MUTLULUK SIRLARI

2009-08-24T22:05:00.001+03:00

Yeni bir araba sizi sadece birkaç hafta mutlu eder. Yeni bir ev bir kaç ay. Gerçek mutluluğun anahtarı “hizmetkarlıkta.” Diğer insanlara “yardım” etmekte. Aldıklarımızın değil, verdiklerimizin üzerine inşa edilen bir hayat gerçek mutluluğu getirir.
- Hayatı kendi değer ve kurallarınla yaşa. Kendi yarışını koş. Rüyalarına karşı saygılı ol.
- Ünvansız yaşamayı öğren. (Bu arada bir arkadaşının verdiği kartvizit onu çok etkilemiş, kartında isminin altında ünvan olarak “Human Being” [İnsanoğlu] yazıyormuş.)
- Para kazanmanın kötü bir yanı yok. Ancak para birinci önceliğe çıktığında, sen basamakların en üstüne çıksan bile içinde bir boşluk, eksiklik hissedersin. Kimse mezarda senin ne kadar zengin olduğunla ilgilenmez.

En büyük risk, risk almamaktır.

Harcanacak en kötü şey ise hayatın kendisi. Sen doğduğunda ağlarken, bizler gülüyorduk. Öyle bir hayat yaşa ki, öldüğünde sen gülerken dünya ağlasın.

İşte size Ferrari’sini Satan Bilge Robin Sharma. Açıkçası yukarıdaki tüm bu doğrulara inanarak imzamı atıyorum.

AŞKTAN KAÇILMAZ

2009-07-03T12:22:00.000+03:00

SEVİLECEK...SEV...!

2009-07-03T12:18:00.000+03:00

HAYAL-KUR...

2009-07-03T11:43:00.003+03:00

İNSAN HAYAL EDER...

DEHŞET PLANLARI

2009-05-13T21:50:00.001+03:00

DOST...

2009-05-07T16:10:00.001+03:00

Arkadaş evinize geldiğinde misafir gibi davranır,

Dost geldiğinde buzdolabını açıp istediğini alır.

Arkadaş senin ağladığını görmez,

Dostunuzun omuzu ise senin gözyaşlarınla ıslanır.

Arkadaş davetine katılınca bir paket hediye ile gelir,

Dost sana yardım etmek için erken gelir, toparlanman için geç gider.

Arkadaş, onu o yattıktan sonra ararsan rahatsız olur,

Dost neden bu kadar geciktiğini sorar derdini anlamak için.

Arkadaş bir kavgadan sonra her şeyin bittiğini düşünür,

Dost ise tekrar arar.

Arkadaş senin daima onun arkanda olmasını ister,

Dost ise her zaman senin arkandadır.

Arkadaş zaaflarını öğrenir ve onları kullanabilir,

Dost zevklerini öğrenir ve onlara hitap eder.

Arkadaş zayıflıklarınızı bilirse başınıza kakar,

Dost zayflıklarınızı bilirse örtmeye çalışır.

Arkadaş sizi ikinci görmek ister,

Dost ikinciniz olmaktan şeref duyar.

Arkadaş sıkıntınız olmadığınızda yanınızdadır,

Dost sıkıntınız olduğunuzda size koşar.

Arkadaşlarınıza siz huzur vermeye çalışırsınız,

Dostlarınız size huzur vermeye çalışır.

KACIŞ...

2009-04-23T16:32:00.001+03:00

Kimi başında taçla doğar, kimi elinde kılıçla.. Ben kalemle doğmuşum. İnsanlar kıyıcıydılar, kitaplara kaçtım. Kelimelerle munisleştirmek istedim düşman bir dünyayı. Şiirle başladım edebiyata, cıvıldayan bir kuş kadar rahattım yazarken, kulaklarımda bir ses uğulduyordu, etrafımdakilerin duymadığı bir ses. Ve defterler kendiliğinden doluyordu. Sonra ilmin, ilhamı dizginleyen sert disiplini.. histen ve hissiden utanış. Nazımdan nesre, öznelden nesnele adayış.

KİŞİSEL ATALETİ YENMEK

2009-04-02T17:36:00.002+03:00

Araştırmanın amacı bir köpek balığının kararlılık düzeyi ve yaşadığı olayları anlamlandırma süreci ile ilgili bilgiler toplamaktır. Deney şöyle yapılmıştır;

bir köpek balığı uzun süre aç bırakılır. Sonra bir akvaryuma yerleştirilir. Akvaryum cam bölme ile ikiye ayrılmıştır.
Cam bölmenin diğer kısmında köpek balığının yiyebileceği ebatlarda başka bir balık bulunmaktadır. Uzun süre aç kalmış olan köpekbalığı hemen o balığa saldırır. Ancak –kendisinin suda olmasından dolayı fark edemediği - cam bölmeye çarparak şaşırır. Tekrar döner bir daha saldırır, gene cama çarpar. Kahramanımız çok açtır ve tanımlayamadığı bir "dış engelleyici" tarafından hedefine ulaştırılmamaktadır.

Şaşkın ve öfkeli durumdadır. Tekrar dener, tekrar cama çarpar. Bir yanda katlanılmaz düzeye ulaşan açlığı, bir yanda yaşadığı "engellemişlik hissi" vardır. Köpek balığı açlığın etkisiyle motive olup saldırmakta ancak engele çarpınca "demotive" olmaktadır.

Engellenmişlik hissi, öfke, açlık, hayal kırıklığı, umutsuzluk ve depresyon duyguları içinde yaşayan köpek balığımız 2 gün sonra artık küçük balığı yemek için hiçbir teşebbüste bulunmamaya başlar. Onun artık hiç hareket etmediğini gören bilim adamları ona büyük bir süpriz yaparlar; aradaki cam bölmeyi kaldırırlar!

Şaşırma sırası bilim adamlarındadır. Çünkü köpek balığı "o balığı yiyemem" inancı geliştirdiği için, hiçbir teşebbüste bulunmamaktadır. Bilim adamları bunun üzerine küçük balığı kovalayarak büyük balığın sahasına getirirler. Onun arkasından, sağında solunda, ağzunın yanında dolaştırırlar. Ancak köpek balığı yine de o balığı yemez.

Trajikomik bir şekilde, açlıktan ölür ama yine de yemez! Peki neden o balığı yememiştir?
"Aç ama gururlu" bir köpek balığı olduğundan mı?

1. Bu deneyeden sonra köpek balığının davranışlarına yön veren unsura "öğrenilmiş çaresizlik" denmiştir. Atalet ve acziyet halinin öğrenilen bir davranış şekli olduğu kabul edilmektedir. Bu kavramdan hareketle "gariban" olmanın öğrenilebilir bir tavır olduğunu söyleyebiliriz. O halde, Müslümcü doğulmaz Müslümcü olunur!

2. Bu deney inançların davranışlar üzerinde ne kadar güçlü etkiye sahip olduğunu göstermiştir. "Ne yaprsam yapayım o balığı yiyemeyeceğim" inancı, köpekbalığını davranışsızlık (eylemsizlik/atalet) durumuna sürüklemiştir.

3. Köpek balığının en büyük hatası koşullar değiştiği halde inançlarının aynı kalması, değişmemesidir. Başlangıçta ne yaparsa yapsın o balığı yiyemeyecek durumdaydı. Ancak zamanla o balığı yiyebilecek duruma geldiğinde hala eski inançlarıyla hareket etti ve yanıldı.

4. Bu deneyi anlattığım bir arkadaşım ne zaman şansı yaver gitmese kendisini o köpekbalığının yerine koyuyor ve "Üzerimde kaderin bir denemesi yapılıyor. Ruhsal araştırmalar kurbanıyım. Literatüre geçeceğim! Önüme fark edemeyeceğim engeller konularak nasıl davranacağım merak ediliyor. Ama o engeli –yanlışlıkla dahi olsa- bir kaldırsalar, ben ne yapacağımı biliyorum! Şimdilik yapabileceğim üç şey var; sabır, sabır, sabıııırrr" diyor!

5. Köpek balığı arada cam engeli varken istediği kadar atak, zeki, planlı, "profesyonel" ya da cesur olsun, fark etmeksizin, o balığı yiyemeyecekti. Ne kadar kendisini geliştirirse geliştirsin, ne kadar motive olursa olsun, ne kadar etkili iletişmi becerileri kullanırsa kullansın sonuç değişmezdi.

Yapması gereken sabretmek, ama atalete düşmemekti. Deneme cesaretini yitirmemeliydi. Sabır yanlış anlaşılırsa atalete düşüren ancak doğru anlaşıldığında da harikalar yaratan bir kavramdır. Doğru bir şekilde beklemeyi öğrenin!

KAÇIŞ

2009-02-24T23:01:00.002+02:00

O kadar yalnızken bu kadar kalabalık olmayı nasıl başarıyoruz?

Yerde duran bir taşı yerinden çıkartıp aldığınızda, toprakta, taşın şeklini almış boşluk kalır. Yeryüzündeki sayısız taşları tek tek deneseniz de, boşluğu dolduramazsınız asla. O boşluk, sahibine aittir. İnsanlar da, ne kadar çok olsalar da o kadar yalnızlardır aslında. Pek çok özellikleri nedeniyle ayrılırlar birbirlerinden. Kendinizi anlatmak ve kendiniz dışındakileri anlamak, ne kadar çabalasanız da pek mümkün değildir; çünkü size en yakın yine sizsinizdir – kendinizi anlamaya yetmese de yakın... Bu uçsuz bucaksız evrende, yalnızlığın farkındalığı, insanın başetmesi gereken ağır bir yük. Sürekli bu hisle yaşamını devam ettiremez, içinde varolan bu bilgiyi bastırmak zorundadır. Belki bu nedenle kaçar hep kendinden, tek olmaktan, özgürlükten. Her zaman birileri vardır yanında. Paylaşmaya, bağlanmaya ihtiyacı vardır. Bir olduğunu, tek olduğunu bilse de, kalabalık olmaktır arzuladığı.

DÜŞÜN-CE

2009-02-17T23:08:00.002+02:00

Düşünceyi özgür kılın
Dilleri de susturmayın.
Dostlukların yollarına
Bentler kurup kapatmayın.

Çıkarlara kul olmayın
Yollarına göz koymayın
Ömür katın gönüllere
Öldürmeyi hak sanmayın.

Kaba kuvvet güç değildir
Hakkı böyle aramayın.
Umutların kucağına
Böyle miras bırakmayın.

Koparmayın çiçekleri
Mevsiminde yaşasınlar.
Küllendirin ateşleri
Yürekleri yakmasınlar.

USANMAZ MI?

2009-02-11T09:45:00.002+02:00

Beni candan usandırdı cefâdan yâr usanmaz mı
Felekler yandı âhımdan murâdım şem'i yanmaz mı

Kamu bîmârına cânân deva-yı derd eder ihsan
Niçün kılmaz bana derman beni bîmar sanmaz mı

Şeb-i hicran yanar cânım döker kan çeşm-i giryânım
Uyadır halkı efgânım gara bahtım uyanmaz mı

Gûl-i ruhsârına karşu gözümden kanlu akar su
Habîbim fasl-ı güldür bu akar sular bulanmaz mı

Gâmım pinhan tutardım ben dedîler yâre kıl rûşen
Desem ol bî-vefâ bilmen inanır mı inanmaz mı

Değildim ben sana mâil sen ettin aklımı zâil
Bana ta'n eyleyen gâfil seni görgeç utanmaz mı

Fuzûlî rind-i şeydâdır hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usanmaz mı
FUZULİ

RÜCU

2009-01-02T22:58:00.002+02:00

“Benim Arapça, Türkçe, Kastilya dili, Berberi dili, İbranice, Latince, sokak İtalyanca’sı konuştuğumu duyacaksınız; çünkü bütün diller ve dualar benim dillerim ve dualarım Fakat ben hiçbirine ait değilim. Ben yalnızca Tanrıya ve dünyaya aidim; ve yakında bir gün yine onlara döneceğim”.

KENDİME...

2008-12-27T12:26:00.004+02:00

Başın çok yükseklerde eğil selvi boylu
Eğil bir kez nasıl bir şeysin göreyim

Nasıl liman çocukları zalim
Nağra atarlar gecenin koynuna

Daha başkaları da var
Tabiatlarını mayalarını açıklayan

Ya sen selvi boylum nesisin
Ya ben neyiyim körlüğün

Eğil hakkımızla
Birlikte bağralım içine esirliğin

Ben hırsız olayım kendi malıma ha!
Ben yakalanayım eşkiyama

Gardiyanların değişti başka no'oooldu
Haydi soyun bir kez daha kırbaçlan kendi dallarına

Dağ özlemin sarı bir kanarya oldu
Ötüşsüz uçtu uçamadı kondu konamadı

Akıl ve hikmet emzirirdi mağara
Yarasa doldu. Yüz çarpılır göz kayar

Güneşin tozu yağmuru ateşleri taşları
Gelse gelse elimin vurşma özlemini alsa

Selvi boylu eğil ikiye katlan
Bak şairin yarım şiirin köle kaldı (C.Z.)

SERMAYE

2008-12-14T15:28:00.000+02:00

“Ne kadar az yer, içer, kitap okursan, tiyatroya, dansa, meyhaneye ne kadar az gidersen, ne kadar az düşünür, sever, kuram yaratır, şarkı söyler, resim ve eskrim yaparsan, o kadar fazla sermaye biriktirirsin; mezar böceklerinin ve toprağın yok edemeyeceği hazinen o kadar büyür. Kendin ne kadar azalırsan o kadar çoğa sahip olursun; kendi öz hayatını dile getirmenle dışsallaşmış hayatını dile getirmen ters orantılıdır; yabancılaşmış varlığın gitgide büyür.” KARL MARX (1844 Elyazmaları)

TEMBELLİK HAKKI

2008-11-18T11:18:00.000+02:00

İşleyen demir yorulur, kırılır.

Lafarge özetle şunu diyor:”Kapitalist dünyanın üretimi dünya nüfusunun ihtiyacından çok çok daha fazlası. İlk elde bu üretim gereğinden çok daha fazla çalışma zorunluluğu olarak gösteriyor kendini. Daha sonra üretilen fazlalıkların satılacağı pazarlar gerekli. Pazar toplumların bireyleri de bu fazla üretimi satın almaları adına daha çok daha çok çalışmak zorundalar.” Lafarge hiç çalışmayalım demiyor sadece yeteri kadar çalışalım diyor. Doğru ya bize yetecek kadar çalışalım. En azından kazandığımız kadar çalışalım, öteki türlüsü bedava çalışmak değil midir? (Biliyorum biliyorum realite şartlar izin vermiyor ama durun bakalım… Ne de olsa insanız değil mi? Çözümler… çözümler…. çözümler insanın işi.)

Düşününce, saptaması günümüze ne kadar damardan giriyor. Aklıma direk televizyonlarda izlediğimiz tonlarca reklam geliyor. Araba reklamları örneğin, neden bu kadar çok araba satılmaya çalışılıyor, o fabrikalarda işçiler daha çok çalışsınlar diye. Biz ihtiyacımız olmayan lüks lüks daha lüks arabaları alalım diye. O arabaları almak için biz de daha çok çalışalım diye. Çalışalım çalışalım çalışalım.

DEMO-CRAZY...

2008-11-11T23:46:00.000+02:00

Demokrasi, halkın halk tarafından idaresi. Antik demokrasi adı verilen Grek ve Roma devletlerinde, bugün anladığımız mânâda bir demokrasi yoktu. Çünkü devlet anlayışı başka idi. Esirler ve hürler vardı. Esaret, muayyen istihsal vasıtalarının belli bir derecesinde olur. Harp tutsakları önce öldürülür veya yenirdi. O devirlere nazaran esirlerin çalıştırıldığı ve birer istihsal kuvveti olduğu devirler bir tekâmül sayılır.

Ortaçağ’a hükmeden politik ilimler üstadı Aristo, eski Yunanlı ile hayvan arasına yerleştirir köleleri, Yunanlılara hizmet etmektir vazifeleri der. Eski Yunan’da şiirle, aşkla meşgûl olan bir élite (seçkinler grubu) için mevcuttu demokrasi. Epiktet ve Ezop hayatlarının muhtelif devirlerinde esir olmuşlardır.
Eski Yunan’ı bir parça bu esaret mahvetti. Çünkü kölelerin yaptığı isler küçük görüldü, bu yüzden endüstri kurulmadı. İnsan emeğine karşı gösterilen bu tepeden bakış, onu yıktı. Rabelais, “Tanıdığım en dürüst hâkim zar atarak idam veya beraata karar verirdi,” diyor.
Kitlelerin suç işlediği büyük hâdiselerde décimation, yani onda biri fedâ edilmesi âdettir.

MADAM BOVARY

2008-11-07T10:19:00.000+02:00

Eser, yazarının damgasını taşır; onun özelliklerini aksettirir. Bu yüzden, pek çok eleştirmen tarafından roman tekniği bakımından en mükemmel eser kabul edilen Madam Bovary'yi tahlil edebilmek için Gustave Flaubert'i tanımamız şarttır. Rouen'de doğan Flaubert'in babası ilçenin ünlü doktorlarından biridir. Küçük Gustave'ın çocukluğu hastanenin bahçesinde geçer. Roman kahramanlarından Emma'nın ölümünü yazarken muhakkak burada gördüklerinden yararlanmıştır.
Gustave On sekiz yaşındayken hukuk tahsil etmek maksadıyla Paris'e gider. Ne çare ki hukuk ona uygun bir uğraş değildir; kuru ve ağırdır. Geri döner. Ailesiyle birlikte Rouen civarındaki Croisset adındaki bir çiftliğe yerleşir. Burada günlerini yalnızlık içerisinde geçirir. Dehanın yalnızlığın çocuğu olduğunu Flaubert'in hayatında da görüyoruz. Yazmaya meraklıdır. Bir süre sonra yazım tarzı ve üslubu onu tatmin etmemeye başlar. Yazdıklarının her cümlesinin anlamlı ve ahenkli olmasını ister. Mademki hayatını sanatına adamaya karar vermiştir, eserleri de bu bağlanış seviyesinde muhteşem olmalıdır. Zaman zaman aynı sayfanın üzerinde günlerce çalışır, aynı sayfayı defalarca yazar. Bu sıralarda yakalandığı ruhi hastalık onu daha bunaltıcı bir yalnızlığa doğru iter. Seyrek olarak Paris'e gitmekte, edebiyatçı arkadaşlarını ziyaret etmektedir. Yalnızca iki kez Fransa dışına çıkar. İlkinde bir arkadaşı ile birlikte eski kültürlerin yaşamakta olduğunu düşündükleri Mısır, Suriye, Türkiye ve Yunanistan'ı dolaşırlar. İkincisinde, yazacağı bir eser için malzeme toplamak üzere eski Kartaca şehrinin bulunduğu yere gider.
Flaubert hiç evlenmez. Louise adındaki sıradan bir şairle aralarında hissi bir ilişki doğar. Fakat Madam Bovary'yi yazdığı sırada Louise'i aniden terk eder. Çünkü titiz Flaubert gayet iyi bilmektedir ki bütün dikkat ve gücünü eserine vermezse yazdıkları amatörce olmaktan kurtulamayacaktır.
Nihayet başarır. Madam Bovary çok beğenilir. Flaubert ülke çapında üne kavuşur. Fakat hayatı daha dramatik bir hal almaktadır. Oturdukları malikane Fransa-Prusya savaşı sırasında Alman askerleri tarafından işgal edilir. İşgal uzun sürmese de ailesinin maddi durumu bozulmuştur bir kere. Gittikçe de kötüleşir. Sağlık durumunun ve mali şartların ağırlaşması onu çalışmaktan alıkoyamaz. 1880 yılında felç geçirir ve ölür.

ELLERİNİZE VE YALANA DAİR

2008-11-04T15:42:00.000+02:00

Bütün taşlar gibi vekarlı,
hapiste söylenen bütün türküler gibi kederli,
bütün yük hayvanları gibi battal,
ağır ve aç çocukların dargın yüzlerine benziyen elleriniz.
Arılar gibi hünerli hafif, sütlü memeler gibi yüklü,
tabiat gibi cesur
ve dost yumuşaklıklarını haşin derilerinin altında gizliyen
elleriniz.

Bu dünya öküzün boynuzunda değil,
bu dünya ellerinizin üstünde duruyor.
Ve insanlar,
ah, benim insanlarım,
yalanla besliyorlar sizi, halbuki açsınız,
etle, ekmekle beslenmeğe muhtaçsınız.
Ve beyaz bir sofrada bir kere bile yemek yemeden
doyasıya,
göçüp gidersiniz bu her dalı yemiş dolu dünyadan.
İnsanlar, ah, benim insanlarım,
hele Asyadakiler, Afrikadakiler,
Yakın Doğu, Orta Doğu, Pasifik Adaları
ve benim memleketlilerim,
yani bütün insanların yüzde yetmişinden çoğu,
elleriniz gibi ihtiyar ve dalgınsınız,
elleriniz gibi meraklı, hayran ve gençsiniz.
İnsanlarım, ah, benim insanlarım,
Avrupalım, Amerikalım benim,
uyanık, atak ve unutkansın ellerin gibi,
ellerin gibi tez kandırılır,
kolay atlatılırsın...

İnsanlarım, ah, benim insanlarım,
antenler yalan söylüyorsa,
yalan söylüyorsa rotatifler,
kitaplar yalan söylüyorsa,
duvarda afiş, sütunda ilan yalan söylüyorsa,
beyaz perdede yalan söylüyorsa çıplak baldırları kızların,
dua yalan söylüyorsa,
ninni yalan söylüyorsa,
rüya yalan söylüyorsa,
meyhanede keman çalan yalan söylüyorsa,
yalan söylüyorsa umutsuz günlerin gecelerinde ayışığı,
ses yalan söylüyorsa,
söz yalan söylüyorsa,
ellerinizden başka herşey
herkes yalan söylüyorsa,
elleriniz balçık gibi itaatli,
elleriniz karanlık gibi kör,
elleriniz çoban köpekleri gibi aptal olsun,
elleriniz isyan etmesin diyedir.
Ve zaten bu kadar az misafir kaldığımız
bu ölümlü, bu yaşanası dünyada
bu bezirgan saltanatı, bu zulüm bitmesin diyedir.

Nazım HİKMET

KADIN

2008-09-28T17:11:00.000+03:00

"Tanrı bir de baktı ki bütün harcı tükenmiş, kadını nasıl yaratsın... Ayın yuvarlaklığını, sarmaşığın kıvrılışını, asma filizlerinin yapışkanlığını, çimenlerin titreyişini, sazların bükülüşünü, çiçeklerin kadifesini, yaprakların hafifliğini, fil hortumunun zarif biçimini, ceylanın bakışını, peteğin hendesesini, gün ışığının neşesini, bulutların gözyaşlarını, rüzgarın kaprisini, tavşanın ürkekliğini, tavusun kibrini, papağanın göğsündeki yumuşaklığı, elmasın sertliğini, balın tatlılığını, kaplanın zalimliğini, ateşin yakıcılığını, karın serinliğini, ala karganın gevezeliğini, kumrunun ötüşünü, turnanın riyakarlığını, Sakravaka'nın sadakatini bir araya getirerek kadını yaratmış ve onu erkeğe sunmuş"

DÜŞÜNCE ADAMI

2008-09-07T15:01:00.000+03:00

Düşünce adamı bir zümrenin emir kulu değildir. Hiçbir merkezden talimat almaz. Bir partiye bağlı olmayabilir. Ama tarihe angajedir. Yani vatandaş olarak vazifeleri vardır: Belli savaşları kabul etmesi, belli tehlikeleri göze alması lazımdır. Bir devrin şuuru olmak zorundadır o. Başlıca vazifesi: Bütün hakikatleri yoklamak, bütün yalanların maskesini yırtmak, kalabalığa doğruyu göstermek.
Bazen yangın kulesindeki nöbetçi olacaktır, bazen engine açılan geminin kılavuzu. Sokakta insanlar boğazlanırken, düşüncenin asaletine sığınarak elini kolunu bağlamak, düşünceye ihanettir.

TABU'LAR...

2008-09-07T14:52:00.000+03:00

Tabular tabular..Her adımda şuura dur emrini veren bir jandarma neferi. Her kapının arkasında, elinde bıçak, bekleyen bir harem ağası. Düşünme! Düşüneni iftiranın ve sefaletin lağımında boğduktan sonra ellerimizi yıkayıp, "efendim bizde filozof yetişmiyor" diye ah-u vahlar.

SÜRÜ

2008-08-30T18:18:00.000+03:00

Bir ırmağa benziyor zaman. Hayretten dona kalmış. Perdede hep aynı gölgeler. Karagöz'ün repertuvarı tarihinkinden daha zengin. Juvenal'i öfke şairleştirmiş, öfke yani isyan. Şark'ta fert değil, sokak isyan eder. Sorumsuz ve şuursuz bir bir ayaklanış. Hikmet, hamakatle vuslatı hayatın tabii cilvesi saymaktan ibaret.

Batılı için tekamül bir başkalaşma, bir kişileşme. Sürünün tarihi yok. Ama tarihin yaratıcısı o. Sürünün önüne geçmek, sürüden ayrılmak mı? Aradaki mesafe uzayınca, evet!

Coşmak lazım, diyor Saint-Simon, yaşamak lazım. Hem zirvelerde, hem uçurumlarda yaşamak. Dizginleri gerilen at şahlanır, ama kanatlanmaz.

Tecrübe, harem ağalarının silahı. Büyüklerin bu koltuk değneğine ihtiyacı var mı? İsa tecrübesiz. Saint-Just tecrübesiz olduğu için ulu. Tecrübe, bayalığa alışmak ve bayağılaşmak.

İnsanları eskisi kadar sevmemek. İnsanları ve eşyayı. Galiba ölmek de bu.

DEMOKRASİ

2008-07-24T17:23:00.001+03:00

Katıksız demokrasi, ayak takımının despotizmidir, diyor Voltaire.Demokrasinin temeli hırstır, diyor. Demokrasi adaletin temelidir,Vacherot'ya göre. Proudhon'a göre, ruhani ve cismani bütün iktidarların sona ermesidir. Thierry için toplumun hayatıdır
demokrasi. Tocqueville için, demokratik cumhuriyetlerin sonu manevi bir alçalıştır.

İki asır önce basılan bir ikonoloji kitabı, nazenini bir kadın olarak tecessüm ettirmiş: alnında asma yapraklarından bir taç,sırtında kaba saba giysiler; bir elinde nar, ötekinde yılanlar. Her çağ kendi rüyalarını, kendi emellerini söyletmiş kelimeye, her demagog kendi yalanlarını. Uğrunda sel gibi kan akıtılmış.

ÇAĞIN DİNİ:HÜMANİZM

2008-07-24T17:14:00.000+03:00

Yürekten inanıyorum ki geleceğin dini katıksız bir hümanizm olacaktır, yani insanın bütününe saygı; hayat ahlaki bir değer taşıyacak, kutsileştirilecek yüceltilecek.
Yarının başlıca kanunu güzelim insanlığa özen göstermek. Belli bir şekle bürünmeyecek bu inanç, hizipler ve tarikatlar gibi kimseye kapalı olmayacak. Akıldan başka kılavuz tanımayan, gizli remizleri, tapınakları, rahipleri bulunmayan, kiliseler dışı dünyada gönlünce yasayan geniş ve hür ilim.. iste insanlığı kanatlandıracak biricik inanç"

İmanını kaybeden bir çağın dini. Sözünü dinletmek isteyen her felsefe bu kaftana bürünmek zorunda. Marksizm’den egzistansiyalizme kadar Avrupa’nın tüm düşünce akımları hümanist. Kavramdan çok kılıf; kelime değil bukalemun: demokrasi gibi, sosyalizm gibi. Hümanizm genç bir kavram, bati dillerini 1850'den sonra fethetmiş. Ama müstağriplerimiz hemen benimsemiş kelimeyi, onlara göre Yunus'lar, Mevlana'lar, Hacı Bektaş Veli'ler su katılmamış birer hümanist. Hümanizm nedir, kimsenin tarife yanaştığı yok.

PARAMPARÇA AŞKLAR VE KÖPEKLER

2008-07-11T14:36:00.000+03:00

Film üç ayrı hikayeden meydana geliyor. Birinci hikayede, Octavio kardeşinin karısıı olan Susana'ya aşık olan genç bir adamdır. K Octavia, Susana ile birlikte kaçmayı planlar ve bunun için köpek dövüşlerinde para toplamaya çalışır. İkinci hikayede karısını ve çocuklarını çok güzel bir model olan Valeria için terkeden Daniel'in izleriz. Bu hikayede Valeria ağır br trafik kazası geçirince Daniel çok zor durumda kalır. Üçüncü hikayede ise kiralık katil olan El Chivo vardır. El Chivo, yıllar önce ayrıldığı kızını uzaktan takip etmekte ama asla onunla konuşma cesaretini gösterememektedir. Tüm bu karakterlerin ve iki köpeğin kaderleri Mexico City'nin büyülü atmosferinde bir şekilde kesişecektir.

İnsan kalabalığı, kocaman şehir içinde küçücük kalmak ve bu büyük olduğu kadar kaotik şehirde küçük hayatını idame ettirmek, filmde birbirinden farklı hayat tarzları benimsemiş karakterlerin tümünün ortak paydasıdır. Günlük yaşamdaki kirlilik, şiddet ve çöküntü filmin her karesinde apaçık ortada olmasına rağmen, izleyici film süresince aynı zamanda güzel bir şeylerin de vuku bulduğunu hisseder. Kanımca Paramparça Aşklar Köpekler'i görsel açıdan bu derece başarılı kılan, Mexico City'nin asfalt yığını görünümünde gizli olan etkileyiciliği ve güzelliği, yani çelişkiyle beslenen mozaiği filmin her karesinde iç içe ama ayırt edilebilir bir şekilde ortaya koymasıdır.

Köpek figürü filmde oldukça sembolik bir öneme sahip. Mexico City, günümüzde bir milyondan fazla sokak köpeğini barındıran bir şehir. Şehrin atmosferinin bir parçası olmuş, insana yakınlığı tartışma gerektirmeyen bir canlı grubu, filmde insanların bir yansıması olarak kullanılmış. Şiddetin hâkim olduğu sonsuz bir döngüde, kendini kurtarmak için savaşan masum canlı olgusu insana olduğu kadar, özellikle ilk hikâyede dövüşen köpeklere de yakıştırılabilir. Üçüncü hikâyede, direğe bağlı oldukları halde birbirlerini öldürmek için ortada duran silahı elde etmeye çalışan iki kardeş görüntüsü ile, dövüşten önce birbirlerine hırlayan köpekler arasında kurulan benzerlik çok açıktır. Köpek ve insan arasındaki analojinin zirveye çıktığı bu sahne, hayatın aslında bir köpek dövüşünden farksız olduğu argümanını destekler.

hayat biraz da kaybettiklerimizdir...

BAZEN

2008-06-03T22:13:00.000+03:00

Bazen Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan
Güneş kucağındadır, bilemezsin
Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür
Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın
Uçar gider, koşsan da tutamazsın...

W.Shakespeare

ÇÖZ...

2008-05-02T18:48:00.000+03:00

Bundan 20 yıl sonra, yaptıkların değil yapamadıkların için üzüleceksin.
Dolayısıyla halatları çöz.
Limandan uzaklara yelken aç.
Rüzgârı yakala, araştır, düşle, keşfet.
Yapabileceğin kadar söz ver.
Sonra, "söz verdiğinden daha fazlasını" yap.
ALDAUX HUXLEY

VEDA

2008-05-02T18:42:00.000+03:00

Silahlara veda
Geceye rüyaya ve sana
Yalnızlığın geyik gözlü köşesinden
Düzenlerin çıkmazına

EN UZAK MESAFE

2008-05-02T18:29:00.001+03:00

“En uzak mesafe ne Afrikadır,
Ne Çin, Ne Hindistan.
Ne seyyareler, ne de yıldızlar geceleri ışıldayan
En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir,
Birbirini anlamayan.”
Can Yücel

MAL BEYANI

2008-05-02T18:18:00.001+03:00

MAL BEYANI

1-Avsa adasinda üç daire, dört üçgen, bes dikdörtgen
2-Gökyüzünde bi bulut
3-Bitlis'te beş minare
4-Biri yazlık, biri kışlık iki platonik sevgili
5-Büro mobilyası ve çelik kapı üreten bir fabrikanın öğle üzeri yaslanıp sigara içilen beyaz duvarı
6-Islıkla da çalınabilen dört anonim türkü
7-Palandökende bir palan, iki döken
8-Kastamonu'da üç kasto

METİN ÜSTÜNDAĞ

BİR YOL TÜRKÜSÜ ll

2008-03-26T22:54:00.000+02:00

Mevki numara üç,
sabahı bekleyen gözler,
içerde duman
dışarda soğuk
Tavanda kanlı bir göz gibi ışıldayan lamba,
Uykusuz geçti gecelerimiz baştan başa
Üçüncü mevki kompartımanda
Efendilerimiz vagon restoranda
Viski içtiler...

Biz ateşledik son izmariti
ve çorak tarlalarda
kırık kemanıyla dolaşan rüzgar
Seven bir bakış gibi kuruttu
göz yaşlarımızı...

BİR YOL TÜRKÜSÜ l

2008-03-26T22:51:00.000+02:00

Her akşam,
inerken güneş sulara
Yıldızlar mendil salladılar
Eşsiz yolculara...
Rüzgar yaralı bir enin gibi
dolarken içeri;
ölen günleri
yosunlu taşlar gibi
ardımızda bırakıp
ufka nemli gözlerle bakarak
aştık kilometreleri...

Arkada ağlayanlar vardı,
Arkada şafak renkli emeller,
önümde uçsuz bucaksız bir labirentti
yad eller...

EBEDİYET

2008-03-26T22:48:00.000+02:00

Rüyalarında bir Musa yaratıyordu Michelangelo ve zamanı mermere hapsediyordu.
Ruhunu işliyordu maddeye: coşkunluklarını, emellerini, vecitlerini işliyordu.

Yaratmak yabancılaşmaktır. Yaratılan bir başkası. Yaratmak yok olmaktır; ya yaşayacak, ya yaratacaksın. Ebediyet, hazin bir teselli mükâfatı.

MEKTUP

2008-03-26T22:44:00.000+02:00

Kime yazıyorsun bu mektubu? Elinde hiçbir adres yok. Domuzlar kutsal kitaplarla beslenmez.

Mabetler her çağda ziyaretçisiz kalmış. Tefekkür Sina'sı metruk bir manastır. Kimin için yaratacaksın? İnsanlar ışığa, hayata, sonsuza düşman. Aydınlanmak için yan, aydınlatmak için değil.

Köleler ehramlarda yaşıyor. Istırap taş olmuş.

YORUM SİZİN!

2008-03-26T22:16:00.001+02:00

Bilge: Söyle çekirge bir köle en çok ne ister? Ama iyi düşün
Çekirge: Özgür olmayı ister hocam.
Bilge: İyi düşün demiştim
Çekirge: Hımmmm evet özgürlüğünü.
Bilge: Hayır çekirge bir köle sahibi olmayı ister...

EVET, YORUM SİZİN...

KİTAP V

2008-03-19T14:00:00.000+02:00

Ruh yazının icadından beri ölümsüz. Kaya homurdanır, mermer gülümser, konuşan yalnız kitap.

Logos Spermaticos, diyor bir yazar: gebe bırakan söz. Kimi?

KİTAP lV

2008-03-19T13:58:00.000+02:00

Kartacalı Augustinus, buhranlar içinde kıvranıyormuş. Bir yandan bütün sıcaklığı, bütün diriliği, bütün şuhluğu ile hayat: şarap, kadın, tiyatro... Ötede çile.

Kafesteki bir aslan gibi isyanla, öfke ile, endişe ile dolaşırken bir ses gelir kulağına hafiften: Al ve oku. Ve önünde bir kitap açılır: Aziz Petrus'un "Mektuplar"ı. "Ömrünüzü şölenle geçirmeyin. Kaçın tenin hazlarından." Ve çapkın Augustinus, Aziz Augustinus olur.

KİTAP lll

2008-03-19T13:51:00.000+02:00

Denize atılan bir şişe her kitap. Asırlar kumsalda oynayan birer çocuk. İçine gönlünü boşalttığın şişeyi belki açarlar, belki açmazlar.

KİTAP ll

2008-03-19T13:39:00.000+02:00

Şuursuz bir büyücü Gütenberg! Işığı paçavraya hapsetmiş. Yüzyılları kutularla doldurmuş Gütenberg'in çocukları, peygamberleri işportaya dökmüş; tuğla kadar değeri kalmamış dehanın. Eflatun, bir sokak kadını gibi her isteyenin yatağına koşuyor. Don Kişot futbol maçı biletinden ucuz.

KELİME lV

2008-03-14T13:39:00.002+02:00

Saçlarından yakalayamıyorsun zamanı, mısraa, şarkıya kalbedemiyorsun. Ve sükut medar ormanlarındaki bitkiler gibi büyüdükçe büyüyor.

Senin türben kelimeler. Yuvarlanırken tırnaklarını kağıda geçirmek istiyorsun; kağıda, yani ebediyete. Zavallı çocuk, bilmiyorsun ki ebediyet sümüklüböceğin izleri kadar aldatıcı.

KELİME lll

2008-03-14T13:34:00.000+02:00

Kuşlara benzer kelimeler, odana dolarlar bir aksam. Nereden gelirler bilinmez. Kah çığlık çığlığadırlar, kah sesleri işitilmez.

Çiçeğe benzer kelimeler: turuncu, erguvan, beyaz. Bir rüzgar sürükler hepsini. Bulutlara güven olmaz...

KELİME ll

2008-03-14T13:27:00.000+02:00

Tanrı, yıldızlarla oynayan bir çocuk.

Senin yıldızların kelimeler, söyle raksetsinler, alev saçlarıyla sonsuz bahçesinde hayallerinin.

Kelime ormanda uyuyan dilber, sair uzaklardan gelen şehzade.

Öyle seveceksin ki kelimeleri sana yetecekler.

Yıldızlar Tanrı’ya yetmiş mi?

Kelimeler benim sudaki gölgem, okşayamam onları, öpemem. Bir davet olarak güzel kelime ve dualarda muhterem. Gönülden gönüle köprü, asırdan asıra merdiven.

Kelime, kendimi seyrettiğim dere. Kelime sonsuz, kelime adem.

KELİME l

2008-03-14T13:21:00.000+02:00

Kelime

1

Bir adam Meçhule tırmanıyordu. Sisyphe'e benziyordu uzaktan. Bir adam Meçhule tırmanıyordu topraktan. Arkası uçurum, yanları duvar. Kaç sabah güneşle selamlaştılar, kaç aksam yıldızlar feneri oldu, bilmiyor.

Koro
Olemp'e yalnız gidilmez. Kervanla
çıkılır yola. Bin çıkılır, bir
varılır; bir çıkıp bir varılmaz.
Olemp'e yalnız gidilmez

Ve adam tırmanıyordu. Musa'nın gözünü kamaştıran nur, kavurdu gözbebeklerini.

Koro
Kayaya çaktılar Promete'yi, Homer'i
karanlığa gömdüler, Tanrılara yaklaşan,
Nemesis'in gazabına uğrar.

Adam haykırdı: Nemesis, Nemesis! Yıldırımlar gibi ulu çınarlara musallat Tanrıça... Ben ne Olemp'in sırlarını faşeden bir yari-Tanrıydım, ne erguvanlar içinde doğan bir prens. Ama madem ki, parmakların bana kadar uzandı, madem ki beni de hışmına layık gördün, seni utandırmayacağım. Ya ölüm boğacak şarkılarımı, ya elimden aldığın dünyadan daha muhteşemini yaratacağım.

Ve Meçhule tırmanan adam Kelime oldu.

IŞIK...

2008-03-13T12:19:00.000+02:00

San Cassino'da çile dolduran Machiavelli, aksamları kütüphanesine girerken kirli libaslarından sıyrılır, bir tacidarın huzuruna çıkar gibi itina ile giyinirmiş. Sonunda kendi de kitap olmuş. Kitap, yani ışık.

KİTAP...

2008-03-13T12:11:00.000+02:00

Her kitap, tılsımlı bir saray. Kapıları ilk gelene açılmaz. Büyükler de kıskanç, Tanrılar gibi. yalnız Numa'ya görünmüş Egeria. Beatrice, Dante için Beatrice. Kitaplar, kadınlara; kadınlar şehirlere benzer. Paris, Londra veya Madrid... herhangi bir dişi kadar muhteşem, herhangi bir dişi kadar alelade. İnsan şehriyle biner trene; şehri, yani zaafları, alışkanlıkları, zilletleriyle. Her kitapta kendimizi okuruz. Kendimizle yatarız her kadında. Kitaplar, kadınlar, şehirler, metruk kervansaraylar gibi boş. Onları dolduran senin kafan, senin gönlün.

DÜŞÜNCE ADAMI

2008-03-13T12:02:00.000+02:00

İNSAN

2008-03-13T11:52:00.000+02:00

"Ne garip bir oyuncak şu insan! Yürür, konuşur ve acı çeker. 70 kilodur. Kendisine ve çevresine ait hiçbir şey bilmez. Bir nevi ıstırap makinesi. İplerini
başkaları çeker. Hantal ve şapşal bir robot. Neye sevinir bilinmez. Sınırsız olan hayalleri ve acı kabiliyeti. Etten bir kafes ve acz içinde kıvranan bir ruh. Vücut araba, akıl arabacı. Ama gözleri bağlı arabacının, arabaya hükmeden, atlar... Budha haklı: Varolmak için yok olmak lazım, parça bütüne kavuşacak ki hasret dinsin. Bütün musiki, bütün şiir, bütün aşk, bu bir çuval kemik, bu asi ten, bu aptalca endişeler ne olacak? Ne olacağını bilen var mı? Kader hep oynayamayacağı roller yükler insana ve ıslıklar. Alkışlar sahtekarların..."

GİYOTİNSİZ KARANFİLLERE AĞIT

2008-03-10T13:30:00.000+02:00

Giyotinsiz Karanfillere Ağıt

kendimden biliyorum
sizi de ağlatırlar bir gün
nasibi acılardan alırsınız
sizi de öksüz bırakırlar bu kentte
bu kentte boynu bükük kalırsınız

kendimden biliyorum
hangi çiçeğe uzansanız
karanfil takılır elinize
güneşi eksik olmayan bir yürekle
ölü sokaklardan geçersiniz
dar ve uzun
ister istemez yalnızlık girer kolunuza
acıları bir kenara itmek isterseniz
kendimden biliyorum
zamanı kurşun gibi eritmek istersiniz

Hüseyin Avni DEDE

BEYİT

2008-03-10T13:24:00.001+02:00

Âdemoğlu âleme üryân gelir üryân gider
Nâle vü efgân ile giryân gelir giryân gider

Âşık-ı bîçâre erbâb-ı mahabbet bâbına
Âkil ü dânâ gelir, dîvâne vü hayrân gider

EY HAYAT...!

2008-03-04T16:38:00.000+02:00

tıpkı bir keman virtüözü gibi.. öyle uygun ki sanki yalnızca kendisinin duyacağı bir sesle çalıyor.. soyut bir alemden somut bir aleme sesleniş..
Sonra geçmişten anılar geçiyor aklından.. keman sesi bağlamaya karışıyor.. yoğun bir serzeniş hayatın bizatihine.. anlamsız bir varolma çabası taşıyor sırdaş kaldırım sertliğiyle..
Bu amcanin adi Baba Ali Riza`dir ve Dersim`in (yeni adiyla Tunceli) cok eski bir Pir ailesi olan Kureysan asiretindendir. Oglu ve torununun öldürülmesinden sonra dünyaya ve insanlara küsmüstür.

BABA ALİ RIZA

MASKESİZ YAŞIYORUM...

2008-03-04T16:33:00.000+02:00

Benim gördüğüm şey, başkalarının üzüldükleri ile alay eden bir bakış.Acılara karşı koymayı öğrenmiş, yaşamın tek amacının MUTLULUK olmadığını kanıtlmak için atılmış bir gülücük..
Tüm zorlukarına rağmen..Yaşamak sadece mutlu olmak için yapılan ve sadece mutluluk ile sonuçlanırsa güzel sayılacak bir tecrübe değildir.Yaşam tüm sevinç ve acilarıyla bir bütn olmaktır.Diyor...

SUSACAK VAR...

2008-03-04T16:21:00.000+02:00

Düşmek olası bir eylemdir ayrılığın elinde. İçten dışa, dıştan içe... Hayat kayar parmaklarınız arasından. Hayattaki yeriniz yersiz gelir. Her şey en gerideki yerini alırken siz seyirci kalırsınız sahip olduklarınızı kaybetmeye. Kurtaramadığınız gibi kurtarananız da olmaz. Kahramanların gücünü aşar kahrınız. Yok oluş kapılar göğünüzü ve mavi silinir umutlarınız içinden. Yalvarmalar etkisizdir, gözyaşları kuru. Ayrılığa inanmaya zorlarsınız kendinizi. Ki sonrasında yaşamayı kabul etmeniz vardır ve en sonda da "sevgisizlik" bekler sizi..
Kahraman Tazeoğlu, Susacak Var. 249. shf.

MUHAMMES

2008-03-04T16:15:00.000+02:00

Bu gülistânda benimçün ne gül ne şebnem var
Bu çârşûda ne dâd ü sitem ne dirhem var
Ne kudret ü ne tasarruf ne bîş ü kem var
Ne kuvvet ü ne taayyün ne zahm ü merhem var
Bu kârhânede bilsem neyim benim nem var

Bu kârhânede bir başka kâr ü bârım yok
Ne varsa cümle anındır bir özge vârım yok
Cihâna gelmede gitmekde ihtiyarım yok
Benim benim diyecek elde bir medârım yok
Bu kârhanede bilsem neyim benim neyim var

HÜSEYİN AVNİ DEDE

UYKUDAYIZ...

2008-03-04T15:02:00.000+02:00

uykudayız..

"Hufte râ hufte key koned bîdâr."

"Uyuyan uyuyanı nasıl uyandırır."

BİR VAR BİR YOK...

2008-03-04T14:35:00.000+02:00

Bir Var Bir Yok

Ne beyân-ı hâle cür’et ne figâna tâkatim var
Ne recâ-yı vasla gayret ne firâka kudretim var

Vâsıf

Aşka kâbil dil mi yok şehr içre yâ dilber mi yok
Mest yok meclisde bilmem mey mi sâgar mı yok

Yahyâ

TOPRAK SARSILIYOR...!

2008-03-04T14:27:00.000+02:00

...Obskürantizm heyulâsı yok edilmedikçe, herhangi bir diriliş hayaline kapılmak çılgınlık.

...Karanlıkta kavga olmaz. İdeolojiler, uçurumları aydınlaran hırsız fenerleri. İstemesek de onlara muhtacız. Kaosu kosmos yapan insan zekâsı, tecrübelerini ideolojilerde sergilemiş. İdeolojiye düşmanlık, tek izm’e teslimiyettir: obskürantizme. İdeolojiler siyaset dünyasının haritaları. Haritasız denize açılınır mı? Ama harita tehlikeli bir yolculukta tek kılavuz olamaz. Pusulaya da ihtiyaç var. Pusula: şuur. Tarih şuuru, milliyet şuuru, kişilik şuuru. İdeolojilerin peşine takılanlar pusulasızlardır. Gemi ya kayalara çarptı, ya batağa saplandı. İdeolojilerin ışığına göz yumanları sloganlar yönetiyor. Karanlık kinlerin birbirine saldırttığı çılgın sürülerin savaş çığlığıdır, slogan. İlkelin, budalanın, papağanın ideolojisidir. Düşünce ile çığlık bağdaşmaz. Şuurun sesi çığlık değildir. Yabani bağırır, medeni insan konuşur. Bu çocuklar yıllarca konuşturulmadı. Hınçlarını üç beş kelime ile sırıtımıza tükürüyorlar. İdeolojileri yasakladığımız için hışımlarına uğradık. Demokrasinin demopedi olduğunu kimse düşünmedi. Aczin hürriyetperverliği yalanların en namussuzu. Bahşedilen hürriyet, ölmek ve öldürmek hürriyeti.

Toprak sarsılıyor!.. Hep birden esfel-i sâfiline yuvarlanmak istemiyorsak, gözlerimizi açmalıyız. İnsanlar sloganla güdülmez. Düşünceye hürriyet, sonsuz hürriyet. Kitaptan değil kitapsızlıktan korkmalıyız. Bütün ideolojilerie kapıları açmak, hepsini tanımak, hepsini tartışmak ve Türkiye’nin kaderini onların aydınlığında fakat tarihimizin büyük mirasına dayanarak inşa etmek. İşte, en doğru yol.

Cemil Meriç, Bu Ülke.

İmajiner bir konak..: Mihman-hane

2008-03-04T14:23:00.001+02:00

Mihman-hane
Mihman kelimesi Farsçadan dilimize girmiş olup "misafir" anlamına gelmekte. Misafir kelimesi de Arapçadan girmiştir ve aslı müsafir'dir. Fakat galatlaşmış ve bu hali almış.
Öztürkçede ise "Konug" kelimesi zamanla konuk oluvermiştir.
Konuk idinmek, misafir etmek; kondurmak, misafir kabul etmek anlamına geliyor.
Konak kelimesiyle misafirhane veya mihmanhane eşanlamlı kelimeler.

Divan şiirinde mihman, âşık'ın gönlüne gelen sevgilinin hayali veya gamı kederidir ki gönlün mihmanhanesinde ağırlanır. Ne şekilde gelirse gelsin, en güzel surette ağırlanması esastır.

UNUTAMADIĞIM

2008-02-19T22:08:00.000+02:00

Açardın,
Yalnızlığımda
Mavi ve yeşil,
Açardın.
Tavşan kanı, kınalı - berrak.
Yenerdim acıları, kahpelikleri...

Gitmek,
Gözlerinde gitmek sürgüne.
Yatmak,
Gözlerinde yatmak zindanı
Gözlerin hani?

"To be or not to be" değil.
"Cogito ergo sum" hiç değil...
Asıl iş, anlamak kaçınılmaz'ı,
Durdurulmaz çığı
Sonsuz akımı.

ONUR DA AĞLAR...

2008-02-19T22:00:00.000+02:00

Gözlerinin pınarında
Bir bulut,
Boşandı boşanacak
Nerdeyse.
Aklımdan geçenleri
Okuyorsun su gibi.
Dünya gördü
Bizi boğazladılar...

Tutma gözyaşlarını
Onur da ağlar...
Bırak yıkansın gökyüzü,
Lacivert, yeşil, altın
Işıkları günbatının.
İşte şafaktayız gene
Çırılçıplak
Ve mavi.
İşte sanki dağ yeli
Ve işte sanki meltem...

GAZEL

2008-02-19T21:24:00.000+02:00

Ben nice gözle nice denizle nice gazelle
Rimle gördüm rümle bildim rimle yaşadım seni

Sen ne iyiydin güzeldiysen de çirkindiysen de
Kocan ne iydi sonra Niyde ilinde gökyüzüleri

Sonra ilk çağlar savaşlarında para ve Babil
Dilber derebeyleri haraca bağlayan aşkımızı ekmeğimizi

Sonra bulunmaz hint kumaşı lafbilirliğindi
Beni yüzyıllık kümesine dadandıran tilki

Tüy aldım ki evrende kalkıp gitmeleri özetliyorsun
Seni bilmek ne uzun kelime ne acaip ilgi

Ama ben nice gözle nice denizle nice gazel
Lerimle gördümlerimle bildim lerimle becerdim o işi.

KAR ŞİİRİ

2008-02-19T21:20:00.000+02:00

Karın yağdığını görünce
Kar tutan toprağı anlıyacaksın
Toprakta bir karış karı görünce
Kar içinde yanan karı anlayacaksın

Allah kar gibi gökten yağınca
Karlar sıcak sıcak saçlarına değince
Başını önüne eğince
Benim bu şiirimi anlayacaksın

Bu adam o adam gelip gider
Senin ellerinde rüyam gelip gider
Her affın içinde bir intikam gelir gider
Bu şiirimi anlayınca beni anlayacaksın

Ben bu şiiri yazdım aşık çeşidi
Öyle kar yağdı ki elim üşüdü
Ruhum seni düşününce ışıdı
Her şeyi beni anlayınca anlayacaksın

CELALİ...

2008-02-12T15:59:00.000+02:00

Şelaleye
Düşmüştür zeytinin dalı;
Celaliyim
Celalisin
Celali.

UMUTTUR...

2008-02-12T15:56:00.000+02:00

“sen beni sevdikçe ey yar derdim artar daima”
çünkü beni sevsen de
güvenmezsin bana bilirim
ama artan her şeyle birlikte yanlışlık da artar
mesela her su gözyaşı olur
her dönem bir hazin geçiş
suya boşversem yanılsama
aya baksam bir bulut
sevgisizlikle birlikte yanlışlığın hükmü başlar

SEN/SİZ

2008-02-09T19:12:00.000+02:00

Fabrika dumanlarında resmin

Kirli ve temiz haritaları doldurmuşsun

Hatırasız ve geleceksiz bir iç deniz gibi

Aşka veda etmiş topraklarda durmuşsun

KÖŞE

2008-02-09T19:09:00.000+02:00

Saçlarını kimler için bölük bölük yapmışsın

Saçlarını ruhumun evliyalarınca örülen

Tarif edilmez güllerin yankısı gözlerin

Gözlerin kac kişinin gözlerinde gezinir

Sen kaç köşeli yıldızsın

İŞARET

2008-02-09T19:03:00.000+02:00

Ne zaman yandı elin
Ne zaman yaktı ellerini hatıram
Ne zaman bir yüzük gibi taktı hatıram
Bu gizli ve acı işareti, gelin

ÖGRETİ...

2008-02-05T23:35:00.000+02:00

Çocukken annem bana halkımızın efsanelerini öğretti.
Güneşin, göğün ayın, yıldızların, bulutların,
fırtınaların hikayelerini öğretti.
Bana Büyük Ruh'un önünde
diz çöküp dua etmeyi,
O’ndan sağlık, akıl, şefkat dilemeyi öğretti.
Fakat biz başka insanlara asla beddua etmeyiz.
Eğer biri ile görülecek hesabımız varsa,
onu Büyük Ruh'a havale etmeden kendimiz görürüz.
Bize, Büyük Ruh'un
insanlar arasındaki ufak tefek çekişmelere
aldırış etmeyeceği öğretildi.

Geronimo

YEDİNCİ...

2008-02-05T23:28:00.000+02:00

Tanrı altı yönü yerli yerine yerleştirdi.
Doğu, batı, kuzey, güney, alt, üst.
Bir tek yön kalmıştı ki hala yeri belli değildi.
O yedinci yöndü ve hepsinin en kuvvetlisiydi,
Akıl ve hikmet onun içindeydi. Tanrı
Onu kolayca bulunmayacak bir yere
Koymak istedi. Nihayet kararını verdi,
Yedinci yönü insanoğlunun
bakmak en zor olan yerine,
yani kalbine yerleştirdi.

Sioux Şefi

ŞAİRİM AMA...

2008-02-05T23:21:00.000+02:00

Şairim ben; ama şiiri
Kendisi olarak umursamam bile.
Gece ırmağının taşıdığı yıldız
Çirkinleşir göğe tırmanmak isterse.

Zaman damla damla eriyip gitmede
Karnım tok sütüne masalların
Ben gerçek ve elle tutulan bir dünyayla beslenmekteyim
Göğün köpükleridir yükselen üstünde o dünyanın

MİMOZA KOYU'N DA SABAH

2008-01-14T15:46:00.000+02:00

Karaburun da mimoza koyunda dingin sabah manzarası .O an fotolarımdan biri...

KIRMIZI'NIN DANSI

2008-01-14T15:38:00.000+02:00

Karaburunda beyazla kırmızı begonvilin dansı...

KARABURUN BODRUM PLAJINDA AY

2008-01-14T15:35:00.000+02:00

Karaburun da bir Ağustos akşamı kadraja yansımalar...

KARABURUN'A AZ KALA

2008-01-14T15:27:00.000+02:00

Geçmiş zaman olur ki...
Benim kadrajımdan yansıyan bir Karaburun estentanesi...

ZEHİR

2008-01-14T13:18:00.000+02:00

Çocukken haftalar bana asırdı;

Derken saat oldu, derken saniye...

İlk düşünce, beni yokluk ısırdı:

Sonum yokluk olsa bu varlık niye?

Yokluk, sen de yoksun, bir var bir yoksun!

İnsanoğlu kendi varından yoksun...

Gelsin beni yokluk akrebi soksun!

Bir zehir ki, hayat özü fâniye...

Mayıs 1983 * NFK Son Şiiri

AN'LAR

2008-01-10T13:52:00.000+02:00

oysa yaşam sadece an'lar
ağlarsa an'lar ağlar
anlarsa an'lar anlar
sonrası anılar..

an'lar anlatılamaz
yaşanır
ve bir alaboraysa yaşam
herşey yaşanarak anlaşılır....

GÖZLERİM

2008-01-10T13:33:00.000+02:00

Karaburun da zeytine yolculuk

gözlerim, o demir yazı
eski söylencelerin kutlu demircileri
masalımın lanetiyle dövmüşler gözlerimin rengini
bin ırmakla su vermişler, buza kesmiş,
bir ayaz gibi, kelepçelemiş kendine ateşini
gözlerim, şimdi kör dinlenmesi

SU GİBİ

2008-01-10T13:17:00.000+02:00

Dostlar ırmak gibidir
Kiminin suyu az, kiminin çok
Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca
Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya

POETİKA

2008-01-10T13:15:00.000+02:00

Yalnızlığı sevmiyorum
Yalnız kim ola ki
Kendim...
Kendimin kendini sevmiyorum
Kediler hariç...

GİTMEK

2008-01-10T13:08:00.000+02:00

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...

Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.

BEŞİK DÜRTMESİ

2008-01-10T13:05:00.000+02:00

KUZU GİBİ OLUN DİYORLAR
BÜYÜYÜP ORTAYA ÇIKINCA
KOYUN GİBİ GÜTMEK İÇİN SİZİ

AĞAÇLARI KESMEYİN

2008-01-10T13:00:00.000+02:00

Düş bir yaş dalından düşerse
Nereye düşer hiç düşündünüz mü?
Yerde bir iz kalmayacak mı izdüşüm?
Düşen yaş dalından düşünce
Gözlerinizdedir pınarı
Bir yaş bir daldan düşünce
Kökündedir yaşı
Bir yaş düşer bir daldan
Hepimizin ölen arkadaşı
Ve çok eskilere dair bir düşünce

SEN/SİZ

2008-01-09T11:57:00.000+02:00

hayatı sen/siz doldurmaya gidiyorum
bir güvercin gagasından
hüzünler okumaya...

Eros'un aşkını
Nuh'un gemisine yüklüyorum
ruhuma saplanan krampları
bir bir kırarken
yağmura yaslanmış
bir gölge seriliyor önüme
tutkuya sarılıyor
umuda sığınıyorum

ÇALKANTI

2008-01-09T11:46:00.000+02:00

Bir yer vardı orada iyi adamlar, atlar
Bir tarihi oklarla, yayla vurguladılar
Sonra ben tutuklandım, o adamlar, o atlar
Uykusuz gecelerin yarı içinde taylar
Sağrısı geniş birer kısrak oldular
Sonra ben çıktığımda onlar içeri alındılar

*

O iyi adamlar
…………o iyi atlar
……………kendileri de gittiler

YUVARLAĞIN KÖŞELERİ

2008-01-09T11:43:00.000+02:00

Aşka gönül ile düşersen yanarsın.
Zekâ ile düşersen kavrulursun.
Akıl ile düşersen çıldırırsın.
Duygu ile düşersen gülünç olursun.
Aşka düşmezsen kalabalığa karışırsın, ezilirsin.
Sersem sersem bakınıp durma bir yol seç.

EPİGRAM

2008-01-09T11:40:00.000+02:00

Denizde balık adam,
Havalarda kuş adam
Bu ne gidiş, nicesin
Düş adam, buluş adam

Unutuldu mu yoksa
İnsanca ama yalın
Yaşamalar, sevmeler.
Bu ne iniş ne yokuş, adam.

BİL

2008-01-09T11:38:00.000+02:00

Adının üstüne
Anılar koyma.
Sen mezar değilsin
Anılar
Adının ardından gelsin
Sen duvar değilsin

YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ

2008-01-09T11:34:00.000+02:00

Yalnızlık, yaşamda bir an,
Hep yeniden başlayan...
Dışından anlaşılmaz.

Ya da kocaman bir yalan,
Kaçtıkça kovalayan...
Paylaşılmaz.

Bir düşün'de seni bana ayıran
Yalnızlık
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.